چرا افلاطون ماندن در نادانی و عدم درک حقیقت را به زندانی دربند تشبیه کرده است

نادان ، محصور در توهمات خود است . محدوده دید او بسیار کوچک است . بنا بر ضرب المثل ، تا نوک بینی خود را بیشتر نمی بیند . گویا دست و پایش بسته است و از انواع حرکت هایی که می تواند بکند و انواع تصمیم هایی که می تواند بگیرد خبر ندارد . به همین جهت ، انجام نمی دهد و زندانی دربند نیز چنین است . پس می توان گفت هر دو گروه درباره شکل زندگی و تصمیم گیری هایی که می کنند نمی اندیشند و گرفتار زنجیر عادات خود و آداب و رسومی هستند که جامعه ، صحیح یا غلط ، بر آنها تحمیل کرده است . حوادث جهان و زندگی نیز آنان را به تامل و تفکر نمی کشاند .