بیوگرافی رابرت دنیرو (robert de niro)

بیوگرافی-رابرت-دنیرو

بیوگرافی رابرت دنیرو : رابرت آنتونی دنیرو جونیور معروف به رابرت دنیرو، ۱۷ آگوست سال ۱۹۴۳ در نیویورک آمریکا به دنیا آمد. این بازیگر آمریکایی در ابتدا به حضور در صحنه های خشونت بار معروف بود اما بعدها در حرفه خود بیشتر نقش پیرمردهای طناز و خنده دار را ایفا کرد.

 

زندگی اولیه و ظهور یک ستاره

دنیرو، پسر دو هنرمند اهل روستای گرینویچ، در سن ۱۶ سالگی مدرسه را ترک کرد تا در هنرستان هنری استلا آدلر در رشته بازیگری تحصیل کند.

 

او پس از کار در چند نمایش خیابانی، در اولین فیلمش به کارگردانی برایان دی پالما با عنوان “جشن عروسی ” (فیلمبرداری شده در سال ۱۹۶۳ و انتشار در سال ۱۹۶۹) بازی کرد.

 

جوانی و نوجوانی رابرت دنیرو

 

پس از آن او در چندین فیلم کوچک ظاهر شد، که مهم ترین آنها فیلم “دار و دسته ای که نمی توانست مستقیم شلیک کند” (۱۹۷۱) بود.

دنیرو سپس با بازی در فیلم “طبل را آهسته بزن” (۱۹۷۳) به طور گسترده ای به عنوان یک بازیگر عالی شناخته شد.

 

خیابان های پایین شهر” (۱۹۷۳) اولین همکاری دنیرو با مارتین اسکورسیزی بود که بعدها مشهورترین کارهای خود را نیز به همراه او انجام داد.

 

فرانسیس فورد کاپولا، کارگردان بسیار محبوب فیلم “پدرخوانده” (۱۹۷۲) که جایزه اسکار بهترین فیلم را برده بود، چنان تحت تاثیر بازی دنیرو در فیلم “خیابان های پایین شهر” قرار گرفت که به او نقش ویتو کورلئون جوان را در فیلم “پدرخوانده، قسمت ۲” (۱۹۷۴)، بدون حتی یک تست پیشنهاد داد.

 

بازی دنیرو در نقشی که مارلون براندو در اولین سری فیلم “پدرخوانده” ایفا کرد، برای او جایزه بهترین بازیگر مکمل اسکار را به ارمغان آورد و او را به یک ستاره بین المللی تبدیل کرد.

 

پس از فیلم “پدرخوانده، قسمت ۲“، دنیرو با برخی از کارگردانان سرشناس سینما در فیلم های “۱۹۰۰” (۱۹۷۶) ساخته برناردو برتولاچی، “آخرین سرمایه دار” (۱۹۷۶) ساخته الیا کازان، و “شکارچی گوزن” (۱۹۷۸) ساخته مایکل چیمینو، که جایزه اسکار بهترین فیلم را برد، کار کرد.

 

اما با بازی در فیلم های اسکورسیزی بود که دنیرو برای بازی در نقش های بسیار تیره و جذاب شهرت به کسب کرد.

 

⭐ پیشنهادات ویژه باحال مگ :

بیوگرافی آدام سندلر + فیلم شناسی

بیوگرافی جکی چان بازیگری با یک عمر دستاورد

۵۰ واقعیت جالب در مورد آریانا گراند

 

او برای نقش تراویس بیکل منزوی و خشن در فیلم “راننده تاکسی” (۱۹۷۶) نامزد دریافت جایزه اسکار شد و جایزه اسکار بهترین بازیگر را برای ایفای نقش بوکسوری به نام جیک لاموتا در فیلم “گاو خشمگین” (۱۹۸۰) برنده شد.

 

دنیرو برای آماده سازی برای نقش خود در فیلم “راننده تاکسی” ، چندین هفته به رانندگی در شهر نیویورک پرداخت و بیش از ۵۰ پوند (حدود ۲۳ کیلوگرم) برای بازی در نقش لاموتا وزن کم کرد.

 

در پایان دهه ۱۹۷۰، او به عنوان یکی از بهترین بازیگران نسل خود شناخته شده بود.

 

در دهه ۱۹۸۰، دنیرو در یک سری از فیلم های ناموفق ظاهر شد اگرچه مورد توجه خاص قرار گرفته بودند.

 

فیلم “سلطان کمدی” (۱۹۸۳) ساخته اسکورسیزی، خطرات مشهور شدن را به تصویر کشید، تحسین بسیاری را برانگیخت، در حالی که فیلم “روزی روزگاری در آمریکا” (۱۹۸۴) ساخته سرجیو لئون و طنز آینده نگرانه “برزيل” از تداخل استودیوی پس از تولید رنج می بردند.

 

دنیرو در این دوره در چند فیلم از جمله “اعترافات واقعی ” (۱۹۸۱)، “عاشق شدن” (۱۹۸۴)، “ماموریت” (۱۹۸۶) و “تسخیر ناپذیران” (۱۹۸۷) ساخته دی پالما بازی کرد.

 

گریم متفاوت رابرت دنیرو

 

او استعداد کمدی خود را در فیلم “گریز نیمه شب” (۱۹۸۸) نشان داد و به خاطر ایفای نقش یک بیمار در فیلم “بیدار شدگان” (۱۹۹۰) توجه بسیاری را جلب کرد.

 

برای نگاهی بی رحمانه به جرایم در فیلم “رفقای خوب” (۱۹۹۰)، اسکورسیزی دوباره از دنیرو دعوت به همکاری کرد.

 

بسیاری از منتقدان موافق بودند که اسکورسیزی و دنیرو به فرم خوب خود برگشته اند، اما در هم کاری دیگر، “تنگه وحشت” (۱۹۹۱) و “کازینو” (۱۹۹۵)، با نظرات متفاوتی مواجه شدند.

 

کمدی و کارهای بعدی

دنیرو بعدا در فیلم “مخمصه” (۱۹۹۵) ساخته مایکل مان برای بازی در نقش مقابل آل پاچینو حضور پیدا کرد.

 

او سپس با بازی در فیلم های “سگ را بجنبان” (۱۹۹۷)، “این را تحلیل کن” (۱۹۹۹) و دنباله آن، “آن را تحلیل کن” (۲۰۰۰) به کاوش در دنیای کمدی ادامه داد.

 

در سال ۲۰۰۸، دنیرو دوباره با آل پاچینو در درام پلیسی “قتل منصفانه” همکاری کرد و سال بعد نقش مرد مطلقه ای که حقایق مختلفی در مورد فرزندان بالغش کشف می کند را در فیلم “حال همه خوب است” بازی کرد.

 

دنیرو بعدها نقش های مکمل را در فیلم های جنایی “ماچته” (۲۰۱۰) و “نامحدود” (۲۰۱۱)، درام اکشن “قاتل زبده” (۲۰۱۱) و کمدی رمانتیک “شب سال نو” (۲۰۱۱) بر عهده داشت.

 

فیلم های رابرت دنیرو

 

دنیرو در سال ۲۰۱۲ نقش یک نویسنده گمنام که با پسرش دوباره ملاقات می کند را در درام “فلین بودن” و نقش پدری دیگری را در فیلم “دفترچه امید بخش” بازی کرد.

 

فیلم دوم او را بعد از بیش از دو دهه نامزد دریافت جایزه اسکار کرد. دنیرو در فیلم “خانواده” (۲۰۱۳) به عنوان یک گانگستری را بازی کرد که خانواده اش در یک برنامه محافظت شده به فرانسه نقل مکان می کند.

 

او سپس با مورگان فریمن، مایکل داگلاس و کوین کلین در کمدی “آخرین سفر وگاس” (۲۰۱۳) همکاری کرد.

 

آثار بعدی دنیرو عبارتند از:

  • مبارزه کینه جویانه” (۲۰۱۳)، که در آن او و سیلوستر استالونه، مشتزن های بازنشسته، برای آخرین مبارزه با هم روبرو شدند.
  • کارآموز” (۲۰۱۵)، که در آن او به عنوان نقش مقابل آن هتوی بازی کرد.

 

او سپس نقش های مکمل پدر مهاجر یک کارآفرین (جنیفر لارنس) در فیلم “جوى” (۲۰۱۵) و نقش اصلی فیلم “پدر بزرگ کثیف” (۲۰۱۶) را بازی کرد.

 

عکس های رابرت دنیرو

 

دنیرو سال ۲۰۱۶ در فیلم “دست های سنگی” نقش مربی بوکسوری به نام روبرتو دوران را بازی کرد.

 

سال بعد او در فیلم تلویزیونی شبکه HBO با نام “جادوی دروغ ها“، در نقش برنی مدوف سرمایه گذاری که بزرگترین سیستم Ponzi در تاریخ را انجام داد، بازی کرد.

 

از سال ۲۰۱۸، دنیرو به دفعات در “Saturday Night Live” در نقش رابرت مولر بازی کرد.

 

فیلم های او از سال ۲۰۱۹ عبارتند از: “جوكر“، درباره شخصیت شرور بتمن و درام ساخته اسکورسیزی به نام “مرد ایرلندی” درباره ی قتل جیمی هوفا با بازی آل پاچینو. فیلم دوم قبل از پخش از نتفلیکس در تئاتر منتشر شد.

 

منبع : باحال مگ

 

لینک های مرتبط :

 

مطلب پیشنهادی
بیوگرافی امینم ، امپراطور بی چون و چرای رپ جهان!

 

مطلب پیشنهادی
بیوگرافی جانی دپ - آقای دمدمی!

 

مطلب پیشنهادی
بیوگرافی کریس همسورث (Chris Hemsworth) - ثور

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *